In onze nieuwe rubriek bezoekt Peter Kroezenga vrijwilligers van onze mooie vereniging. Dit keer iemand die zowel binnen, buiten als op de lijnen actief is: Alf Tent.

Op onze club is het nooit stil

Als ik ons sportpark oploop vanaf de parkeerplaats krijg ik al ontzettend veel zin om te voetballen. De grasmat op het hoofdveld is zo groen en strak als een biljartlaken, de cornervlaggen wapperen van vreugde en joligheid iedere kant uit en van ver hoor je de gezellige klanken uit de kantine sijpelen. Ons sportpark is weer in topvorm. Maar dat gaat niet vanzelf.

De tientallen vrijwilligers binnen onze vereniging zijn het hele jaar door bezig met het in beweging houden van de club. Of het gaat om een jeugdwedstrijd fluiten, achter de bar staan voor een paar uurtjes of helpen met de oliebollen-actie. Het hoort er allemaal bij. Een vrijwilliger is een alleskunner. En wat je niet kunt, dan kun je leren.

Lange haren langs de lijn

Eén van deze alleskunners is Alf. Een voor iedereen bekende verschijning die al decennia lang allerlei klussen voor zijn rekening neemt. Samen met hem loop ik een rondje langs de velden. Alf begon zijn carrière samen met Charlie als jeugdleider van de kleinste voetballers. Het was een bijzondere combinatie.

Charlie zijn verschijning deed veel denken aan een lid van een motorbende en ook Alf zijn manen waren toen nog wat langer dan nu. Dat was bij veel tegenstanders niet wat ze verwachtten bij zo’n keurige en nette club als V.V. Glimmen. Maar het duo maalde er niet om, het ging immers om voetballen.

Van leider naar historicus van de V.V.

De laatste jaren houdt Alf vooral zich bezig met andere zaken. Samen met Alie Nienhuis houdt hij bijvoorbeeld het archief bij. Achter de laatste kleedkamers bevindt zich een ruimte met een massagetafel in het midden. Ik ken het wel, we zitten er vaak voor een wedstrijdbespreking of als ik weer eens een blessure had. Het is me nooit opgevallen dat er ook kasten vol met dossiers in staan. Alf laat me vol trots zien wat er allemaal terug te vinden is in het archief.

Spelerspassen uit de jaren zeventig, de overgang naar sportpark ‘De Groenenberg’ en zelfs waar die naam van afgeleid is. En alles perfect op volgorde. Vergane glorie en achterhaald? Zeker niet! Toen het afgelopen jaar één van de lichtmasten op het trainingsveld het begaf, was de gemeente maar wat blij dat Alf zo een schematische tekening van de bekabeling kon aanleveren.

Mancave op het sportpark

Tot slot lopen we langs het kalkhok, het echte domein van Alf. Op het moment dat de deur opengaat is vrijwel direct te zien dat Alf een voorkeur heeft voor een bepaald muziekgenre. Posters van Motorhead en Metal Meetings fungeren als behang. Het doet me denken aan een miniatuur-mancave. Alleen een knikkerbiljart mist nog.

Lijnen trekken op de velden is misschien wel zijn favoriete bezigheid. Normaal gesproken loopt hij elke vrijdagmiddag zijn ronde over het sportpark. Maar door de crisis wordt er niet gevoetbald, dus zijn er ook geen lijnen nodig. Als straks de wedstrijden weer gaan beginnen heeft Alf een wat grotere klus. Omdat de lijnen nu weggevaagd zijn moeten de velden weer opnieuw uitgemeten worden. Maar als hij de gaten van de cornervlaggen weer gevonden heeft komt dat ook wel weer goed.

Naast Alf zijn er nog tientallen vrijwilligers die zich inzetten voor de toekomst van onze voetbalvereniging. Laten we met zijn allen trots zijn op hen die het verschil maken.